April 21
จะสักกี่คราวกันนะ ที่เราจะได้สิ่งที่รัก ที่หวัง มาไว้ในรอบครอง
จะสักกี่คราวกันนะ ที่น้ำตาที่นอง มันจะแห้งหายไปจากใจ
จะสักกี่คราวที่ใจ ที่จะมีใคร เข้ามาแบ่งอุ่นไอ มาให้ความสำคัญ
เฝ้ารอแค่สักวัน ที่ใครคนนั้นจะเข้ามา
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
คิดถึงวันเวลาดีๆที่เคยมีจังเนอะ อยู่คนเดียวแล้วมันเหงา มองอะไรมันก้อคิดถึงแต่วันก่อนๆที่เคยทำอะไรด้วยกัน
แม้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันจะไม่มากก็ตาม แต่รู้มั๊ย.. ว่ามันมีค่ามากทีเดียว..
อยากให้วันเวลาเก่าๆกลับมาอีกครั้ง อยากให้เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกหน
อยากให้รับรู้ถึงความรู้สึกใครอีกคน
ที่มันร้อนรนเพราะคิดถึงเธอ
จากที่เคยพูดคุยได้ยินเสียง จากที่เคยคู่เคียงเฝ้าห่วงหา
จากที่เคยอยู่ใกล้ๆ คอยมองมา จากเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
อยากให้รับรู้ว่าวันนี้ คนๆนี้ยังคงเฝ้ามองหา
อยู่ที่ไหนยังอยากสบสายตา
อยากกลับมาเคียงข้างอย่างเช่นเดิม
แม้ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง แม้ไม่ได้อย่างที่ขอ
แต่อยากได้อย่างที่รอ ไม่ว่าเมื่อไหร่...
รอแค่ "ใจ" และ "ใจ" จะสื่อผ่านไปถึงกัน
อยากได้คืนวันเหล่านั้นกลับคืนมา....
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
อย่าเลยอย่ารู้ว่าเราขาด "นาย" จะเป็นอย่างไร
แค่รู้ไว้ว่าใจทั้งใจจะให้ "นายคนเดียว"
April 19
W-inds Club In Hadyai
SJ = Super JUnior Cover in Hadyai
16.04.2007
ผ่านมาเมื่อไม่นานมานี่เองกับงานสตรีทไลฟ์เล็กๆที่จัดขึ้นใน มอ. เป็นครั้งที่ 2
งานไลฟ์ที่ไม่ได้ตั้งใจจัดขึ้นตั้งแต่แรก... ฟังแบบนี้แล้วเศร้าเนอะ
แต่ที่จัดงานขึ้นก้อเพราะไม่อยากให้น้องๆที่ซ้อมเต้นกันมานาน ต้องเสียโอกาสที่จะได้แสดงความสามารถกัน
หนึ่งในนั้นก้อเจ้าอี๊ฟล่ะนะ ที่ต้องกลับ กทม น่ะ
อีกอย่าง.. คลับเราก้อไม่ได้ทำอะไรสนุกๆแบบนี้ด้วยกันมานานแล้วนะ...
ผ่านมาด้วยดีก้อดีแล้วล่ะเนอะ
เอาเป็นว่ามาดูรูปรำลึกความหลังกันดีกว่า เย้ๆๆ
จะเผาใครกันมั่งก้อต้องดูกันล่ะนะ
พอหอมปากหอมคอเนอะ 55+
DBSG แบบเวอร์ชั่น W-inds Club in Hadyai คับ
สมาชิกดั้งเดิมของพวกเรา ไม่ได้ถ่ายรูปรวมด้วยกันมานานแล้วเนอะ
อันนี้ น้อง SJ
แล้วเราก็อมาถ่ายรูปรวมกัน น่ารักกันทู้กคนเยย
โย้ๆ กระโดดตัวลอย ก้อมันเสร็จงานแล้วนี่นา แฮะๆ (พจน์โชว์เสียว เอิ๊กๆ)
เก็บตกส่วนที่เหลือคับ
น้องเกรซ กับ เจ้าอ้อม (เห็นอยู่ด้วยกันบ่อยจัง)
คู่ซี้มหาภัย น้องวัว(โบว์) กับหมูน้อย(ไหม)
SJ น้องตาล กับ...(ป๋มจำชื่อมะได้ ขอโทดน้า)
น้องเปิ้ล SJ ขาโจ๋
เจ้าหนูลี่ SJ ตัวกะเปี๊ยก
เร่เข้ามาๆ ใครไม่เคยเห็นงูถูกหมูรัดให้ดูภาพนี้
มุขบ้า ฮาแตก
ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่มีวันเลิกรานี่นา
เราจะเก็บความทรงจำดีๆไว้ ไม่ว่าวันใด เสียงหัวเราะที่สดใสจะไม่มีวันจาง
ขอบคุณ
๐ เพื่อนๆคลับวินส์ทุกคน ที่มานั่งดูนั่งด่า นั่งแซวด้วยกัน ขำๆ
๐ ทีมโคพเวอร์ของพวกเรา กับการทำงานที่ เดอะ โชว์ มัส โก ออน 55+
๐ น้องเอสเจ ร่วมงานกันครั้งแรก ประทับใจมากจ้า
๐ กำลังใจคนสำคัญ... ให้ความรู้สึกดีๆ โดยที่เจ้าตัวเองก้อไม่รู้.. ซะงั้น
คนที่ไม่มีรูปก้ออย่าน้อยใจนะคับ ป๋มเอามาเท่าที่จะหามาได้แล้วล่ะคับ
คราวหน้าเรามาร่วมงานกันใหม่เนอะ สู้ๆๆๆๆๆ
No Music.. No Life.. Top Of The World...
อยากจะบอกให้เธอเข้าใจ ว่าภายในของฉันหวั่นไหว
เมื่อเวลาที่ได้อยู่ใกล้เธอ ใกล้เธอ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ข้างในใจวุ่นวายเสมอ
โดยเฉพาะตอนเธอเฉียดมา ใกล้ๆ
อยากให้เธออยู่นานกว่านี้ เผื่อว่าฉันจะกล้าเปิดใจ
แต่ยิ่งใกล้กับเธอเท่าไร ยิ่งเหมือนเดิม
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ก็ใจไม่กล้าจะเริ่ม
แต่ถ้าฉันต้องเป็นแบบเดิมทุกที
แต่รู้ไหม ก่อนนอนก็มีแต่เธอ
จะตื่นขึ้นมาก็เจอ ภาพเธออยู่ในใจนี้
และรู้ไหม ฉันคิดถึงเธอทุกที่
คนเงียบๆ คนนี้ นั้นรอคอยจะตอบเธอ
แต่คงไม่มีค่าอะไร เพราะทุกครั้งที่ฉันได้เจอ
ก็ยังคงไม่กล้าเสมอเหมือนเคย
ได้แต่หวังคงมีสักวัน คนที่ดูเงียบๆ เฉยๆ
คงจะกล้าเปิดเผยได้เลยสักที
และวันนั้นเธอคงเข้าใจ ฉันดี
April 06
รู้สึกว่าหลายๆวันที่ผ่านมามีแต่การทำอะไรที่ผิดพลาด
ไม่ว่าเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน หรือว่าเรื่องอะไรก็ตาม
และความผิดครั้งนี้ก็คงไม่มีใครให้อภัย
ทั้งเรื่องที่อารมณ์ไม่ดี พาล หาเรื่องใครเค้าไปทั่ว
และ การหนีปัญหา..
...หลีกหนีความจริง...
ทุกๆอย่าง เราเป็นคนทำ
ด้วยเหตุผลนี้ เราจึงควรยอมรับความจริง
ความจริงที่ไม่ควรได้รับการให้อถัย
ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิดถึงเพียงไหนก็ตาม
แม้แต่คำว่า
"ขอโทษ"
ก็ไม่ควรมีใครรับฟัง
สิ่งที่ทำได้..
ก็มีแค่ก้มหน้ารับความจริงเท่านั้น
แม้ว่าน้ำตามันจะไหลลงมามากแค่ไหน
ไม่ว่าหัวใจดวงน้อยๆจะบอบช้ำเพียงใด
ตอนนี้มีเพียงคำสัญญา..
ว่าเราจะไม่ทำแบบนี้อีก..เท่านั้น
...ขอโทษ...
...เสียใจ...
April 05
คุณยังจำเพื่อนคนแรกในชีวิตได้ไหม
เพื่อนเรียน
เพื่อนเล่น
เพื่อนเที่ยว
เพื่อนกิน
เพื่อนตาย
มีผู้คนมากมายเข้ามาในชีวิตของคุณ แต่พวกเค้าก็เข้ามาในชีวิตคุณ จะหนีก็ไม่ได้ จะห่างก็ไม่ดี และมีหลายอย่างที่เรายังได้ทำด้วยกัน
ขำขำด้วยกัน บางก็เอาแต่ใจ ไม่ตามใจมัน ก็ไม่ด่า แต่ถ้ามันไม่ตามใจเราก็ด่าได้ โดยที่มัน และเราไม่โกรธกัน
เพื่อนเมื่อโกรธกันสามารถกลับมาคืนดีกันได้โดยไม่ต้องเก็บความสงสัยว่า เรื่องที่โกรธกันคืออะไร ผ่านแล้วก็ผ่านไป
เพื่อนคือที่พึ่งยามเป็นทุกข์
เพื่อนคือที่ปรึกษา ตั้งแต่เรียน ทำงาน จนจะแต่งงานก็ยังต้องปรึกษามัน
เพื่อนคอยสับรางเวลารถไฟจะชน
เพื่อนคอยโกหกพ่อแม่เวลาไปเที่ยวแต่บอกว่าไปทำรายงาน ไปเรียน...
เพื่อนคอยบอกแฟนว่าเรากำลังอยู่กับมัน ทั้งที่จริงเราไม่ได้อยู่กับมันหรอก
และเพื่อนก็คือคนจ่ายค่าข้าวเวลาเราไม่มีเงิน
"เพื่อน" คือ ทุกอย่าง
คนที่เคยคบกันถามว่าจะให้เลือกหนึ่งเดียว
ระหว่างเค้าซึ่งคบกันมาม่นาน กับเพื่อนซึ่งคบมาประมาณ 15 ปี ว่าคุณจะเลือกใคร
ตอบแบบได้แบบไม่ต้องคิดเลยว่า "เพื่อน"
ซึ่งเค้าก็บอกว่าตอบผิดตอบใหม่ได้นะ เราก็บอกว่าตอบถูกแล้ว
เพราะเค้าเห็นว่าเรารักเพื่อนมากกว่า แต่ไม่ใช่คนที่คบกัน
ถัาเราจะต้องเอาคนเข้ามาในชีวิตอีก 1 คน ซึ่งก็ยังไม่รู้อะไรกันมาก กับเสียคนที่เรารู้จกกันมาเป็น 10 ปี
เราว่าทุกคนก็ต้องมีคำตอบเหมือนกับเรา เพราะทั้งสำหรับคนทั้งสองกลุ่ม
เราไม่สามารถเอาแต่ละคนมาบวกและลบกันเพื่อให้ผลลัพธ์เป็นศูนย์
เพราะฉนั้นทุกคนต้องเลือกสิ่งที่มีค่ามากกว่า
และสิ่งที่เราเลือก สิ่งนั้นก็คือ เพื่อน..
" some time happy... some time sad... but all time friend "
ถ้าเราสนุก ไปเที่ยวโดยไม่มีเพื่อน แล้วเล่าให้มันฟัง
มันก็ไม่ว่าอะไร....แล้วถ้าเราเที่ยวแล้วเกิดปัญหา เราตามตัวมันมา
มันเคยพูดไหมว่า
"ไม่สน...เที่ยวแล้วไม่ชวน...แก้ไขเองแล้วกัน"
คำพูดอย่างนี่จะไม่มีจากปากเพื่อน
จะมีแต่ว่า...
" อยู่ตรงไหน เป็นอะไร"
แล้วก็ลงท้ายว่า
จะรีบไป....
และไม่ว่ายังไง เพื่อนจะเป็นแบบไหน
..เราก็ไม่เคยทิ้งกัน..
เพื่อนไม่สบายใจ เราก็เป็นไปกับมัน
และมันคงไม่ผิดถ้าเราไม่อยากให้มันอยู่คนเดียวเวลาที่มันไม่สบายใจ
มันคงไม่ผิดถ้าเราห่วงมัน และร้องไห้ไปกับมัน
มันต้องมีบ้างที่เราทำให้เพื่อนเสียใจในตัวเรา
มันต้องมีบ้างที่เกิดปากเสียงไม่เข้าใจกัน
เพราะสิ่งเหล่านี้..
เราจึงเป็นเพื่อนกันมาได้นานถึงตอนนี้
มันจึงไม่มีคำบรรยายใดๆที่จะมาถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดได้
แค่ได้ยินเสียงเพื่อน แค่เจอหน้า แค่สบตา..
เพื่อนก็จะรู้ว่า..
เรารักและห่วงพวกแกมากแค่ไหน
April 04
สับสน... เสียใจ.... ร้องไห้.... เสียน้ำตา...
ทำไมช่วงนี้มีแต่อะไรแย่ๆไปหมดนะ ทุกอย่างเลยจริงๆ ให้ตายเถอะ!!
แต่สิ่งที่ดีที่สุดที่ต้องทำตอนนี้ คือ... ก้มหน้ารับมันใช่มั๊ย?
ทั้งสิ่งที่พยายามหาคำตอบ.....
ทั้งความยุ่งยากใจที่รุมกันเข้ามา...
แต่สิ่งที่อยากทำ..... เรากลับไม่ได้ทำ.....
เข้าใจเราบ้างไหม...
มันเจ็บเวลาที่เห็นพวกแกร้องไห้ไม่เข้าใจกัน
มันน้ำตาคลอเมื่อเราไม่สามารถทำอะไรให้พวกแกดีขึ้นได้เลย
มันต้องแอบร้องไห้คนเดียว เพราะเราไม่อยากให้พวกแกเห็น...
เราไม่อยากเห็นเพื่อนร้องไห้..
เราไม่อยากได้ยินเสียงตัดพ้อน้อยใจกัน.....
เราอยากให้ทุกคนหันหน้ากลับมา..หัวเราะ..ร้องไห้...ไปด้วยกันเหมือนเดิม..
ขอล่ะ...
แล้วอีกเรื่องที่เรายังสับสน
ที่เรายังไม่เข้าใจตัวเอง และพยายามหาคำตอบมัน....
ว่าสิ่งที่...ต้องการคืออะไร...
แล้วก็เฝ้ารอวันที่สิ่งที่สามารถจะตอบคำถามนี้ได้..
เราว่า..เรารู้แล้ว....เพียงแต่..
.......มันอาจไม่เป็นไปอย่างที่...ต้องการ......
สิ่งๆนั้น..มันไม่ใช่ของๆเรา...
แต่มันยังคงเป็น..ของๆคนอื่น...เท่านั้น...
พระเจ้า....
เราทุกคนเกิดมา ต้องเจอเรื่องราวแย่ๆ ที่ทำให้ต้องเสียใจสักกี่ครั้ง
ต้องร้องไห้สักกี่หน...
ต้องจมอยู่กับความปวดร้าวจนเจียนตายไปถึงเมื่อไหร่กัน....
ท่านจึงจะยอม..
ยอมให้เรามีความสุข ความสมหวังในชีวิตเสียที.....
ยอมให้เรามีแต่สิ่งดีๆผ่านเข้ามา...
ยอมให้เค้ารับรู้ว่า......
เรา.......